Italy, travels | podróże

Florence City Guide

Usually city tours are planned for stay in the city 24/48 hours. In my case it is gonna be different. My city guide is about how to use efficiently 3 HOURS  (exactly 180 minutes) in Florence. Are you ready? 😉

Just to make it clear, why my stay in capital of Tuscany was that short? It is not that I did not want to be there longer, as believe me, I really wanted! The reason is that this trip was very unexpected. Last week I was working on Sunday and Monday in little town – Barberino di Mugello – out of Florence. I expected to be there full 2 days but fortunately, we (I mean me and other models who were working for @RIFFLEjeans) finished our job on Monday earlier – just before the lunchtime.

But! It would be naive thinking ‘oh, that’s cool, I can have more time for myself!’. The truth was… not really, we needed to wait over 2 hours for the bus to take us back to Florence and take the train back to Milan.

I thought I was so close to this city and I would regret not seeing it even for a bit! Especially that for last two days, during job, photographer & assistant talked a lot about Florence and how nice is it, giving some tips what to see, where to go there. I really wanted to see it myself! One other friend (who I just met at job) tempted by those hints, thought the same, we decided that we would go back to Milan a bit later that evening so we could have at least few hours in Florence.
And that is what we did!

When the bus finally picked us up to Florence, in the meanwhile we marked some places on the map that would be nice to see. We split with the rest of the group who was chasing the train at 5PM, having on our mind that now we had 3 hours to see as much as possible.

(Below you can see map marked with our walk – now, looking at this in perspective of time, seems like that we made quite solid distance 😉 )

We started from Firenze Train Station (S. M. Novella) which is located just next to Basilica Si Santa Maria Novella.

Then we headed towards Pallazo Medici Riccardi and little Basilica di San Lorenzo . Which unfortunately was already closed, we missed 10 minutes(!).

Later, we turned right and walked down the street where on our left appeared one of the most beautiful Cathedral I have ever seen in my life – Cathedral of Santa Maria del Fiore.

Astonishing facade, jaw-dropping with its colorful marble. This 1200s cathedral known for its red-tiled dome. We had walk around it, trying to find the way to walk inside, but this idea quickly blurred after seeing the queue to the entrance… (Hopefully next time!)

Walking down Via dei Calzaiuoli we walked towards Piazza della Republicca and found Fontana del Porcellino. I did not know by then, but apparently rubbing the snout of this iconic bronze fountain of a boar will ensure your return to Florence 😊.

From there we walked to Piazza deggli Uffii where is located Gallery which is a prominent art museum. One of the most important Italian museums, and the most visited, it is also one of the largest and best known in the world, and holds a collection of priceless works, particularly from the period of the Italian Renaissance.

This is placed just few steps from the bank of Arno River where we enjoyed picturesque view of the city over the water.

At this point we walked a bit more to the east side of the city to see Basilica di Santa Croce di Firenze.

That was  a turning point of our trip and started to walk towards train station. We came back to the riverside and crossed it through Ponte alle Grazie (from there I spotted hill with Piazza Michelangelo on top but we had no time to climb over there – later I googled this place and this is apparently the best place to see panorama of the city – according to Wikipedia that it is 19th-century piazza with a bronze replica of Michelangelo’s David & panoramic views over the city]”).

Southern part of Arno River was definitely more chilled and peaceful than its northern part which was full of traffic. I really enjoyed it, we walked towards Ponte Vecchio. Picturesque medieval arched river bridge with Roman origins, lined with jewelry & souvenir shops.

This is probably one of the nicest and romantic part of the city. (And I am saying this – the one who is not romantic at all 😀 ).

From Ponte Vecchio we walked a bit more further up the river.. We had 1 hour before the departure of our train. So we decided to look for some nice bar to rest and eat after our [quite] intense tour.

Primarly we wanted to try Lampredotto. This is one of those historical, common folk dishes from Florence’s medieval period. It is a sandwich made with thinly sliced tripe (intestines) that’s been boiled in broth, seasoned, and served either on a plate or in a sandwich. You can order it with spicy red sauce or herbal green sauce, or even bagnato (with wet bread, and little bit of gravy) from outdoor markets or street vendors around the city)… but the bar was already closed so we walked across the river once again, googling local restaurants so we would be closer to the train station and have more time to relax.

We ended up at Trattoria da Giorgio (Via Palazzuolo 100r). Where we expected to have good, home-made food – judging from reviews on Internet.

We ordered our food at 7.30 and it was served in few minutes. But we had almost no time to enjoy it… We were eating literally as it was a competition. Paying for it with mouth still full of food. Eventually, we left the restaurant at 7.48 and run towards train station to catch the train at 8 pm…

I do not need to tell how mad I was when I saw when I saw on the screen that our train had 30mins delay… ‘We could have at least some coffee at the restaurant and eat as a human!’ – thought to myself…. I felt so sorry for my friend who I was rushing up with eating. On the other hand, we had extra time to get some gelato on the station!

Our delay eventually turned into 45 minutes and then we got out train to Milan, where we arrived at 11 PM.

I was very tired when we got off at Milano Centrale as that were two intense days, also Sunday and Monday I needed to wake up at 5 am, but I was also happy about having seen Florence at least for a bit!

I walked (or rather crawled) very slowly – like a zombie to my apartment. All I needed was having a shower and going to bed.
While I was falling asleep I had real brainstorm on my mind and flashbacks from this what I has seen that day, as everything was happening so fast and still I could not believe I was there…

And, you know what?! The legend about rubbing Porcellino is actually truth! As I go back to Florence for job next week! 😉

Poland | Polska, travels | podróże

RYSY – On top of POLAND! | Rysy – Na szczycie POLSKI!

Friday, August 11th, alarm clock at 3 a.m. and departure at 3.30 a.m. from Szczawnica towards Polish Tatras. This is how the adventure of climbing the Rysy – the highest Polish mountain in the crest of the High Tatras.

Altogether, me, my brother and cousin, we started our trip at 4.40 a.m., in complete darkness, from Lysa Polana. The first phase of the tour is 9-kilometres long uphill asphaltic road to Morskie Oko. In the very beginning it was lightened up only by the moonlight. After 5 a.m. it was already light outdoor after sunrise.

We have walked through the shortcuts so we gained about 1 kilometers in total. Exactly at 6 a.m., we were already at Morskie Oko (the largest and fourth deepest lake in the Tarta Mountains. It is located deep within The Tatra National Park). Just before the shelter, we have met a herd of 6 roes! The driver of passing by truck was amazed the same as us, so he also stopped to record the video.

I have been in Tatry many, many times but I have never experienced such a view at Morskie Oko before. Almost no people, calmness, fresh air altogether, made a big impression on me. We had absolutely perfect conditions and surrounding to have breakfast there and enjoy this view. After a little break at 6.30 a.m. we left Morskie Oko to continue our hike. We had almost 55 mins ahead towards Czarny Staw marked on the map, but we walked it in only 30 minutes, so (again exactly) at 7 a.m. we were already there.

The ‘easiest’ part of the trip was done, the hard one was still awaiting for us. We had a real challenge ahead. After passing Czarny Staw, the trail was getting more and steeper. The rocks were much bigger and the area became rougher. Surrounding plants were changing as well, moss, mountain pine, disappeared soon, leaving only rocky area around.

Track to Rysy is one of the most demanding in Polish Tatry. It is not a trip for the beginners. Being in shape and having proper hiking shoes are needed. We have passed by some tourists on the way up, also one girl walking down. We asked her whether had she been already on the summit, she answered “never mind, it is a shame….” (was not the most optimistic thing we could hear that moment).
In the halfway temperature changed. It cooled down and the wind started to blow stronger. Luckily there were almost no cloud on the sky, so the visibility over the mountains was incredible! Climbing higher and higher, the rocky blocks have changed into the rubble, which is very fallacious and may cause deflecting the right track, especially in the fog! Also us, having such a good weather condition, we lost the path 2-3 times. I can’t believe how tricky it must be during the winter or dense fog!

Climbing up, we have met some people on the track. Some of them were already going down from the top. Apart from the views and nature in mountains, I love the fact that everyone is very helpful and polite to each other. Simple ‘Hi’, ‘Hello’ motivates easily. Also, very often people talk and share their experience between each other, with completely new met people. I have the impression that this kind of ‘magic’ happens only up there, in mountains, kindness met on the track sometimes is tricky to find in everyday life.

The last phase of the hike is over 1 hour uphill walk towards the summit over an almost vertical rocky wall. Lots of coordinance and agility abilities are needed. Most of it secured with the iron chains that you should use to help yourself.Seeing our goal we were walking faster and more powerful towards the summit. So finally at 10.00

Seeing our goal we were walking faster and more powerful towards the summit. So finally at 10.00 a.m. we stood up on the top of Rysy! 2499 meters above the sea level! Such a feeling! Such a view. Hard to describe them in one world. I was only upset that this is the end, and it is impossible to go any higher ;).

The panorama view of the mountains was breathtaking. It was possible to see every single mountain, valleys in both sides, Polish and Slovakian, of Tatras. With a beautiful scenery, we were able to have some break and food.

When we were ready to go down we couldn’t believe that at the same time 8-years old boy was about to conquer the summit. He was secured with ropes and attached to his dad, but nevertheless, he commanded respect among all the tourists.

Descending the mountain turned out to be more difficult than expected (at least for me). Anyway, I always thought that going down is much more tricky than going uphill. It is easier to get injured. There were getting more and more tourists on the trail Everyone needed to share the track and chains. (Optimally it is to go down backward, so you keep most of body weight with arms and hands, only supporting with legs).

Having the hardest part of the trip behind us, we were able to enjoy the view this time fully lighted with sun. The beauty and comeliness of Morskie Oko and Czarny Staw were truly amazing.
We stopped over the shore of the lake. The color of crystalic-clear water was tempting us to have a swim… (Obviously, It is prohibited to do so, and we didn’t!). Enjoying the sunrays, fresh air and nature, we needed to go back to Lysa Polana and leave Rysy, Tatry, and more crowded Lakes behind us.

By the time we reached, Morskie Oko, it lost its charm seen that same day earlier in the morning, as there were lots of tours and people, screaming and spoiling the pureness. What is more the asphaltic road was totally crowded with tourists and hard working horses who were carrying [lazy] people (you can get to Morskie Oko with cart pulled by horses, but I would never do this. The effort of the animals is so big and is very drastic. I can’t understand people who decide to go there with them).

Walking very fast (almost running) we reached the end of the trip in Lysa Polana. We finished charged with positive energy, with over 26 kilometers in our legs. Once we sat down in the car to go back to Szczawnica we felt a relief and pride of ourselves.

Everything was perfect that day. There was nothing that we could regret that day, perfect conditions, views, weather.
Ok… The only thing we could have regretted was the sore muscles we felt for the following 4 days, waking up each day with stiffness in the new part of the legs, still reminding us of Polish Tatras and Rysy :).

Piątek 11 sierpnia, pobudka o 3 w nocy i wyjazd o 3.30 ze Szczawnicy w kierunku Tatr. Tak rozpoczęła się przygoda w polskich Tatrach i wyprawa na Rysy – najwyższy szczytu Polski.

Wraz z moim bratem i kumem o 4.40 ruszyliśmy w drogę w całkowitej ciemności z Łysej Polany. Pierwszy etap to 9 kilometrowa asfaltowa trasa pod górę prowadząca na Morskie Oko, z początku oświetlał nam ją jedynie księżyc. Po przejściu pierwszych kilometrów, zaczynało  świtać, a ostatecznie po godzinie 5 rozjaśniło się całkowicie, po wchodzie słońca.

Idąc nieco na skróty i przecinając drogę szlakiem przez las (zyskując około kilometr drogi), udało nam się być równo o 6:00 na Morskim Oku.  Tuż przed schroniskiem, dostrzegliśmy stado (6-ciu !) saren. Wzbudziły one także sensację u przejeżdżającego pracownika Tatrzańskiego Parku Narodowego, który zatrzymał samochód by nagrać wideo.

Byłam w Tatrach wiele razy, ale nigdy nie miałam takiego widoku na Morskie Oko jak tym razem. Brak ludzi, spokój oraz świeże powietrze zrobiło na mnie wrażenie. Mieliśmy idealne warunki, aby zjeść śniadanie napawając się widokiem Tatr. Po przerwie, równo o 6.30 zaczęliśmy iść na Czarny Staw pod Rysami, położony wg mapy o 55 minut drogi od Morskiego Oka. Nam udało się jednak przejść trasę w pół godziny i tak, (znów o pełnej godzinie) o 7.00 byliśmy już przy Stawie.

Najłatwiejszy, etap drogi mieliśmy za sobą. Przed nami czekało prawdziwe wyzwanie. Po obejściu Stawu, szlak prowadzący na Rysy zaczynał robić się coraz bardziej stromy i wymagający. Skały były  coraz większe, a otoczenie coraz bardziej surowe. Zmieniała się również roślinność, kosodrzewina, mech, wkrótce również zniknęły, a my wspinaliśmy się coraz wyżej.

Szlak na Rysy jest jednym z trudniejszych w Tatrach, nie jest to wyprawa dla początkujących osób. Należy mieć zdecydowanie kondycję oraz profesjonalne buty górskie. Bez tego ani rusz! Minęliśmy nawet jedną dziewczynę, która schodziła w dół. Zapytana przez nas czy była już na górze, odpowiedziała niezbyt entuzjastycznie  ‘szkoda gadać…’

Po przejściu około połowy drogi od Czarnego Stawu na sam szczyt, coraz niższa temperatura oraz większy wiatr dawały się we znaki. Na szczęście na niebie niemal nie było żadnych chmur, dzięki czemu widoczność była niesamowita. Idąc coraz wyżej, kamienne skały przemieniły się w rumowiska, na których łatwo się pogubić we mgle! My sami mając idealne warunki, zboczyliśmy ze szlaku 2-3 razy. Ciężko mi jest wyobrazić sobie wspinaczkę tam zimą lub przy gęstej mgle(!)

W tym czasie udało nam się dogonić kilku turystów wspinających się na Rysy, a także minąć kilka osób schodzących już ze szczytu. Bardzo lubię w górach to, jak wszyscy są otwarci i przyjaźnie nastawieni do siebie. Zwykłe ‘cześć’, ‘hej’ działa motywująco. Często też prowadzi się dłuższe rozmowy. Mam wrażenie, że takich ludzi nie spotyka się na co dzień, a właśnie tam, wysoko w górach…

Ostatni etap drogi to około godzinna trasa prowadząca po niemal pionowo nachylonej skale, którą pokonuje się przy użyciu łańcuchów. Bycie sprawnym i zwinnym zdecydowanie jest tu potrzebne! Widząc w końcu cel naszej wyprawy, wchodziliśmy jeszcze szybciej, aby ostatecznie stanąć na szczycie Rysów o punkt 10:00.! 2499 m n.p.m.!

 

Widoki oraz panorama Tatr zapierała dech w piersiach. Można było dostrzec niemal każdą górę zarówno na polskiej, jak i słowackiej części. Znaleźliśmy idealne miejsce na ‘piknik’ by zjeść i zregenerować siły.

Schodząc ze szczytu nie chcieliśmy dowierzać, że na Rysy wchodził właśnie 8-latek w towarzystwie swoich rodziców. Co prawda był on w pełni zabezpieczony, przyczepiony linami do ojca, ubrany w kask, niemniej jednak chłopak wzbudził duże poruszenie oraz szacunek wśród wszystkich!

Schodzenie okazało się być cięższe niż wchodzenie na samą górę. Zawsze byłam zdania, że jest to bardziej mozolne i trudniejsze niż wspinaczka. Co więcej dużo łatwiej o kontuzję. Wzmagający się ruch turystów na wymagał dzielenia się szlakiem oraz łańcuchami. (Najlepiej jest wchodzić tyłem, trzymając się mocno rękami łańcuchów, podpierając nogami.)

Udało nam się zejść z najbardziej stromego fragmentu trasy. Słońce tym razem oświetlało równomiernie stoki okolicznych gór, ukazując Czarny Staw oraz Morskie Oko w pełnej krasie. Nasz ostatni postój przed zejściem w dół zrobiliśmy sobie właśnie tuż nad brzegiem stawu. Woda miała niesamowity kolor, aż kusiła aby do niej wejść i popływać… (Niestety jest to jednak zabronione i kąpiele na terenie TPN są zakazane)

Pozostawiając za sobą Czarny Staw oraz Rysy w tyle schodziliśmy coraz niżej do Morskiego Oka, które nie było tym samym, widzianym przez nas rano. Tym razem zapełnione wycieczkami oraz turystami straciło swój urok widziany kilka godzin wcześniej.

Maszerując coraz żwawiej, schodząc, a niemal zbiegając do Łysej Polany zakończyliśmy naszą wycieczkę z 26 kilometrami na karku. Naładowani pozytywną energią, wsiedliśmy do samochodu by wrócić do Szczawnicy o 17:00. Pełne godziny nas prześladowały tego dnia ;), wszystko było idealne tego dnia. Nie było ani jednego momentu, w którym wahałabym się lub żałowałabym podczas tej wyprawy. No może, za wyjątkiem zakwasów, które czuliśmy jeszcze przez kolejne 4 dni, przypominające nam o Tatrach i Rysach ;).

Oz | Australia, travels | podróże

Old Bar

Old Bar – Supposedly nothing but still there is something

That’s definitely true that unplanned and unexpected things are the best ones. It was exactly like this on Thursday afternoon while during lunch I have accidentally found town Old Bar on the map. The weather forecast predicted really rainy upcoming weekend in Sydney. Me and my friend Chattz really wanted to chase the Sun so we really needed to escape the city. We have found the accommodation close to the ocean and the prediction of sunny Saturday and Sunday around there. The decision was easy, we were going to Old Bar!

On Friday, in the evening after my job for Jones Magazine x David Jones Store, we headed towards Old Bar. Having said my team on the set that I was going there everyone reacted the same way “Old Bar? Why there? There is nothing…” Later on, it turned out that they were right, but only partly, as there was nothing in Old Bar but this ‘nothing’ was better than anything else ;).

After quite long and slow drive, we finally reached our destination. We arrived at out little town what welcomed us as expected, in a very peaceful way. No people on the streets, subdued lights and neon of COLES (Australian supermarket) which was trying to enlight our road a bit more powerful.

Our accommodation couldn’t be better! Once I stepped into the room, I heard ‘terrible’ noise. The sound of the ocean that mush had been very close, as I thought. However, due to the complete darkness outside, I was not able to see anything through the window. I was really afraid that I wouldn’t fell asleep because of the noise. I set up my alarm clock for 6 am to be able to see the sunrise.

The following day I woke up with the incredible view straight from my bed. The ocean and sky were an amazing riot of colors. As soon as I went on the terracece and felt the fresh air and breeze, I knew that this was going to be a great day!

Sports clothes on, Nike on and I was ready to go outside to run and check the neighborhood.
Old Bar was slowly waking up. In the local bakery I spotted few customers,almost nobody on the streets, apart from me there were only few morning cyclists. Old Bar was really small, my first part of the run I finished at another town Manning Vale and came back with the spur track. Once I got back to my starting point the only thing I wanted to do was the jump into the ocean. Quick ‘splash’ and I was already in the water, exploding with endorphins it was a great beginning of the day.

We ate breakfast in the local restaurant ‘The Flow’ (that was probably THE BIG spot in the town ;). Great place with typical Australian menu and great coffee.

So far everything was going great. Amazing morning, yummy food, beautiful weather. What else do you need? At 12 o’clock we were ready to explore the coastline. Wearing only swimsuits we went for a tour along the beach. In the early morning it looked much smaller because of high tide, but then the beach and sand seemed to be endless! Almost no people, few kids playing around and making sand castles.

The further we went, the fewer people were there and more shells showed up on the sand. I could walk this beach forever, only because it ended up with canal dividing the shore for two parts I needed to stop.  I really wanted to continue this stroll but the strong current made it impossible to cross the shore. Around me there was completely nothing, just beach and ocean.

On the way back we walked through dunes. The view from the top of them was really incredible. That must have been a peak time of the low tide, the water almost disappeared, ahead there was only endless sand and beach. No people, looking left – nothing, looking right – nothing. We looked at each other with Chattz and aked ourselves ‘were the hell are we?’… apparently, in the deep a**’ and started laughing. People were right before my arrival there, there was nothing there, but I felt so good. Great location, peace and nature, everyone could be jealous about of it right now.

Coming back home I collected lots of beautiful shells scattered between interesting molds made by the crabs with little sandy balls (as they throw them away when they are digging into the sand to make their canals. How funny and creative te nature is! )

 

In the evening we went for dinner again to ‘The Flow’ as it was almost the only place serving the food. The chef didn’t disappoint me. Crispy shrimps and octopus for the appetizer were delicious and the grilled chicken for the main course was amazing. Everything served with fresh salads and good drinks ;). The homemade tiramisu for dessert despite its clumsy shape was to die for. Incredibly nice service, simple design with little benches and lights was a real proof that this is the best recipe for Saturday night.

The following day, on Sunday, the weather was worse. The sky was still covered with the clouds after an overnight thunderstorm. After a quick run in the morning and breakfast, we were about to check out and slowly head back to Sydney. Once we sat down in the car the heavy rain started to fall and it completely disorganized the local market that was about to happen that day in the town.

Old Bar was crying but it left an incredible experience inside my soul. Such a little place, 300 kilometers away from Sydney was like the best detox. Time completely stopped here and the local people were not aware how lucky there were living in such a spot.

On the way back to Sydney we went through another road – crossing The Lake Lane we were able to watch the ocean on one side and the huge lakes on the other side from the highway. Passing villages we stopped by in The Kingfisher Cafe  in Blueys Beach. Our Sunday lunch couldn’t be better! St Jacob Scallops were probably the best I had ever had in my life. The very pleasant waitress told us that these were caught just early that morning. This freshness and taste you could feel. (Some people do not like scallops at all, as they are not easy to prepare! Not fresh ones smell terrible, overcooked are gummy… These were simply delicious! ) My main course was wild-caught salmon (I try to avoid salmon in general because of the farms they mostly come from. The article about this is coming shortly !!) melt-in-the-mouth.
This restaurant was a real pearl on our way. Such a places are incredible experiences!

After lunch, we still had over 200 kilometers ahead to Sydney. Our drive was a bit rainy and foggy but as soon as we arrived in the city, the sun came up!

Everyone (also the map) suggested that there was nothing in Old Bar. But it was not true at all! There was everything that you need for your soul and body – silence, peace, great beach and amazing food… and you know what else? The sun that my housemate hadn’t seen since I left the city on Friday night until I came back on Sunday. Damn, I think I must be lucky! 😉

Old Bar – niby nic a jednak coś

Prawdą jest, że to co nieplanowane i niespodziewane okazuje się być najlepszym pomysłem. Tak też było i tym razem kiedy w czwartkowe popołudnie podczas lunchu przypadkowo znalazłam miejscowość Old Bar na mapie, rzucając pomysł Chattzowi, że powinniśmy pojechać tam na weekend uciekając w ten sposób od deszczu przepowiadanego na sobotę i niedzielę w Sydney. Znaleźliśmy zakwaterowanie położone tuż nad oceanem, które było strzałem w dziesiątkę. Prognoza pogody nie przewidywała opadów w okolicy Old Bar więc decyzja była prosta – jedziemy!

W piątek po mojej pracy (sesji dla magazynu Jones Mag x David Jones Store – magazynu dla największego w Australii domu towarowego) ruszyliśmy bezpośrednio w kierunku Old Bar. Mówiąc  ekipie o swoich planach na najbliższy weekend, każdy reagował ‘Old Bar? Dlaczego tam? Przecież tam nic nie ma…’. Jak się później okazało mieli rację tylko po części, może faktycznie w Old Bar nic nie ma, ale właśnie w tym ‘nic’  zawarte było wszystko co najlepsze ;).

Po niemal godzinnej przeprawie przez miasto ,w końcu dojechaliśmy do autostrady M1 i po 23-ciej dojechaliśmy do celu. Miejscowość przywitała nas tak jak przypuszczałam –spokojem i ciszą. Zero ludzi na ulicy, przygaszone światła oraz neon COLES (supermarket australijski) oświetlający główna drogę Old Bar Road .

Po wejściu do pokoju naszego wynajętego domku usłyszałam niesamowity szum… Szum oceanu, który rzeczywiście musiał być bardzo blisko, z powodu totalnej ciemności za oknem niestety nie byłam w stanie nic ujrzeć zza okna. Nieco ‘bojąc się’, że nie usnę z powodu hałasu poszłam spać nastawiając budzik na 6 rano, aby móc ujrzeć wschód słońca następnego dnia.

Po przebudzeniu się, moim oczom ukazał się niezapomniany widok-oceanu i nieba, które pod wpływem wschodzącego słońca mieniły się kolorowo … Po wyjściu na taras świeże powietrze i morska bryza, mówiły mi, że to będzie dobry dzień.

Szybka „przebiórka”, Nike na nogi i po chwili byłam na dworze gotowa na kolejną biegową retrospekcję okolicy. Old Bar powoli budził się do życia. W lokalnej piekarni pojawili się pierwsi klienci, prócz mnie na ulicy tylko parę aut i kilkoro rowerzystów. Pierwszą część biegu ukończyłam w punkcie widokowym kolejnej miejscowości Manning Vale, zaś z powrotem wróciłam boczną trasą. Kończąc  bieg jedyną rzeczą, którą chciałam zrobić, był skok do oceanu… Chlup! Orzeźwiająca woda pobudziła mnie jeszcze bardziej, naładowana endorfinami uznałam swój dzień za rozpoczęty w najlepszy możliwy sposób.

Śniadanie zjedliśmy w lokalnej knajpce The Flow (prawdopodobnie jednej z głównych w miasteczku ;)) z typowym Australijskim menu i pyszną kawą.

Jak do tej pory wszystko układało się nieźle, poranny widok niczego sobie, udany bieg, kąpiel w ocenie, smaczne śniadanie czego chcieć więcej? Przed godziną 12 ubrani jedynie w strój kąpielowy ruszyliśmy na brzeg oceanu. Rano plaża była malutka ze względu na przypływ, teraz piach  ciągnął się w nieskończoność. Trochę chmur, delikatny wiatr, idealna pogoda na spacer wzdłuż brzegu. Na plaży praktycznie zero ludzi, parę osób równie leniwie przechadzających się po wybrzeżu, dzieci pluskające się w małych lagunach.

Im dalej szliśmy, tym jeszcze mniej ludzi a coraz więcej muszli. Minęło nas kilka aut 4×4 szarżujących śmiało bo bezkresnej plaży. Brzeg wydawał się nie mieć końca, do momentu kiedy dotarliśmy do kanału, powstałego pod wpływem odpływu, dzielącego plażę na dwie części. Chyba dotarliśmy do końca, wokół nas nic oprócz niewiarygodnie szerokiej plaży i oceanu. Piaszczysty brzeg po drugiej stronie kanału kusił, ale silny nurt wody uniemożliwił nam przeprawę.

Wracając szliśmy przez wydmy. Zatrzymaliśmy się na czubku jednej z nich skąd roznosił się niezwykły widok. Odpływ w swoim szczytowym momencie odkrył niekończącą się plażę w sąsiedztwie leniwego oceanu. Zero ludzi, kompletna cisza, patrząc w lewo nie ma nic, patrząc w prawo też nic oprócz piachu. Pytając Chattza gdzie my u licha jesteśmy, zaśmialiśmy się że ‘chyba kompletnej du**e’ . Ludzie mieli rację, że w Old Bar nic nie ma. Ale mnie właśnie było dobrze z tym ‘nic. Na dodatek, że nieśmiałe do tej pory słońce w końcu pokazało się w pełnej krasie. Wszyscy z Sydney mogli mi teraz zazdrościć pogody i miejsca.

Wracając z powrotem zebrałam niezłą kolekcję muszli, porozrzucanych na brzegu, pomiędzy ciekawymi formami utworzonymi przez kraby, które pracowicie  kopiąc swoje kanaliki, wyrzucają na zewnątrz kuleczki piachu, tworząc małe dzieła sztuki (czego to natura nie wymyśli ;)).

Wieczorem wybraliśmy się na kolację tak jak rano do restauracji The Flow. Szef kuchni nie zawiódł, chrupiące krewetki i ośmiornica jako przystawka oraz grillowany kurczak z wolnego wybiegu w towarzystwie sałatki quinoa i pomidorów koktajlowych (oraz grillowana wołowina mojego kompana podróży) jako dania główne smakowały wybornie zaś polecone tiramisu domowej roboty na deser pomimo swojej niezgrabnej formy biło na głowę. Niesamowicie miła obsługa, sielski klimat miejsca z kilkoma stolikami na tarasie oświetlonymi leniwym oświetleniem były dowodem, tego jak niewiele potrzeba by stworzyć fajne miejsce na sobotni wieczór.

W niedzielę rano niestety pogoda nieco się zepsuła, niebo ciągle było zakryte chmurami po nocnej burzy. Po moim porannym biegu przyszedł czas na szybkie śniadanie, pakowanie i wykwaterowanie. Jak tylko wsiedliśmy do auta, zaczął padać deszcz, który pokrzyżował plany lokalnemu marketowi, który miał się odbyć tego dnia w Old Bar (w ostatnią niedzielę miesiąca) i nieliczna grupka straganiarzy widziana z samochodu musiała składać swoje stoiska.

Old Bar płacząc po nas, pozostawił u mnie niezapomniane wrażenie. Niewielka mieścina położona w odległości 300km na północ od Sydney podziałała niczym najlepszy detoks. Czas jakby się zatrzymał w tym miejscu a lokalnym mieszkańcom można było tylko zazdrościć tak cichej i dzikiej plaży położonej z dala od miejskiego zgiełku.

Wracając do Sydney obraliśmy nieco inną drogę – jadąc poprzez The River Line można było zobaczyć z autostrady linię oceanu po lewej stronie zaś po prawej kompleks wielkich jezior. Snując się powoli zatrzymaliśmy się w miejscowości Tomaree gdzie znajdował się punkt widokowy, z którego można było zobaczyć malowniczy widok klifów oraz długiej linii brzegowej. Im dalej podążaliśmy drogą tym bardziej zielony i górzysty stawał się krajobraz.
Mijając kolejne leniwie wioski, zatrzymaliśmy się przypadkiem w malutkiej kawiarni  The Kingfisher Cafe  in Blueys Beach.

Nasz niedzielny lunch nie mógł być lepszy. Jako przystawka – Małże St. Jacobs z grillowanym boczkiem, świeże grillowane przegrzebki były wg nas obojga chyba najlepszymi jakie jedliśmy w swoim życiu. Sympatyczna kelnerka powiedziała, że wszystkie owoce morza są łowione i dostarczane do nich świeże każdego dnia. Ten smak było czuć, szczególnie przegrzebki, które są z natury bardzo wrażliwe na temperaturę – nieświeże trącąc nieprzyjemnym zapachem i smakiem; bądź przesmażone – twarde i gumiaste potrafią skutecznie zniechęcić wiele osób. Jako danie główne mój dziki łosoś (którego staram się unikać ze względu na to, że zazwyczaj restauracje serwują hodowlane łososie *o tym więcej w krótce*), rozpływał się w ustach. Położony w nadmorskim lesie malutki lokal The Kingfisher, o prostym wystroju okazał się być prawdziwą perłą na naszej drodze. Takie ukryte miejsca to prawdziwe skarby.

Wychodząc z knajpki jako ostatni klienci, mieliśmy jeszcze ponad 200 km drogi do domu. Podczas naszej podróży pogoda była w kratkę raz chmury, raz deszcz, ale po raz kolejny się udało, Sydney przywitało piękną letnią aurą.

Wszyscy z Sydney oraz nawet mapa sugerowała, że w Old Bar nic nie ma. A to nieprawda – było wszystko czego dusza zapragnie – cisza, spokój, gigantyczna plaża, świetne jedzenie i wiecie co jeszcze? SŁOŃCE, którego moi współlokatorzy nie widzieli od piątkowego popołudnia do momentu kiedy wróciłam do domu w niedzielę. Kurczę, chyba mam szczęście ;).