travels | podróże

TRAVEL VLOG – RESEGONE

Hope you are enjoying beautiful weekend!

Today I am happy to share with you my latest VLOG from my trip to Resegone – mountain of the Bergamasque Prealps in Lombardy.
I have been there with my friend month ago while I was in Milan.
It takes only one hour by train to get from Milan to Lecco and enjoy mountains! So you should definitely go and hike yourself to Mount Resegone.

I hope that you will enjoy this VLOG!

Below you can also see little gallery from this trip 😉

P.S.
Stay tuned as other vlogs are coming soon! 😎

 

Poland | Polska, travels | podróże

RYSY – On top of POLAND! | Rysy – Na szczycie POLSKI!

Friday, August 11th, alarm clock at 3 a.m. and departure at 3.30 a.m. from Szczawnica towards Polish Tatras. This is how the adventure of climbing the Rysy – the highest Polish mountain in the crest of the High Tatras.

Altogether, me, my brother and cousin, we started our trip at 4.40 a.m., in complete darkness, from Lysa Polana. The first phase of the tour is 9-kilometres long uphill asphaltic road to Morskie Oko. In the very beginning it was lightened up only by the moonlight. After 5 a.m. it was already light outdoor after sunrise.

We have walked through the shortcuts so we gained about 1 kilometers in total. Exactly at 6 a.m., we were already at Morskie Oko (the largest and fourth deepest lake in the Tarta Mountains. It is located deep within The Tatra National Park). Just before the shelter, we have met a herd of 6 roes! The driver of passing by truck was amazed the same as us, so he also stopped to record the video.

I have been in Tatry many, many times but I have never experienced such a view at Morskie Oko before. Almost no people, calmness, fresh air altogether, made a big impression on me. We had absolutely perfect conditions and surrounding to have breakfast there and enjoy this view. After a little break at 6.30 a.m. we left Morskie Oko to continue our hike. We had almost 55 mins ahead towards Czarny Staw marked on the map, but we walked it in only 30 minutes, so (again exactly) at 7 a.m. we were already there.

The ‘easiest’ part of the trip was done, the hard one was still awaiting for us. We had a real challenge ahead. After passing Czarny Staw, the trail was getting more and steeper. The rocks were much bigger and the area became rougher. Surrounding plants were changing as well, moss, mountain pine, disappeared soon, leaving only rocky area around.

Track to Rysy is one of the most demanding in Polish Tatry. It is not a trip for the beginners. Being in shape and having proper hiking shoes are needed. We have passed by some tourists on the way up, also one girl walking down. We asked her whether had she been already on the summit, she answered “never mind, it is a shame….” (was not the most optimistic thing we could hear that moment).
In the halfway temperature changed. It cooled down and the wind started to blow stronger. Luckily there were almost no cloud on the sky, so the visibility over the mountains was incredible! Climbing higher and higher, the rocky blocks have changed into the rubble, which is very fallacious and may cause deflecting the right track, especially in the fog! Also us, having such a good weather condition, we lost the path 2-3 times. I can’t believe how tricky it must be during the winter or dense fog!

Climbing up, we have met some people on the track. Some of them were already going down from the top. Apart from the views and nature in mountains, I love the fact that everyone is very helpful and polite to each other. Simple ‘Hi’, ‘Hello’ motivates easily. Also, very often people talk and share their experience between each other, with completely new met people. I have the impression that this kind of ‘magic’ happens only up there, in mountains, kindness met on the track sometimes is tricky to find in everyday life.

The last phase of the hike is over 1 hour uphill walk towards the summit over an almost vertical rocky wall. Lots of coordinance and agility abilities are needed. Most of it secured with the iron chains that you should use to help yourself.Seeing our goal we were walking faster and more powerful towards the summit. So finally at 10.00

Seeing our goal we were walking faster and more powerful towards the summit. So finally at 10.00 a.m. we stood up on the top of Rysy! 2499 meters above the sea level! Such a feeling! Such a view. Hard to describe them in one world. I was only upset that this is the end, and it is impossible to go any higher ;).

The panorama view of the mountains was breathtaking. It was possible to see every single mountain, valleys in both sides, Polish and Slovakian, of Tatras. With a beautiful scenery, we were able to have some break and food.

When we were ready to go down we couldn’t believe that at the same time 8-years old boy was about to conquer the summit. He was secured with ropes and attached to his dad, but nevertheless, he commanded respect among all the tourists.

Descending the mountain turned out to be more difficult than expected (at least for me). Anyway, I always thought that going down is much more tricky than going uphill. It is easier to get injured. There were getting more and more tourists on the trail Everyone needed to share the track and chains. (Optimally it is to go down backward, so you keep most of body weight with arms and hands, only supporting with legs).

Having the hardest part of the trip behind us, we were able to enjoy the view this time fully lighted with sun. The beauty and comeliness of Morskie Oko and Czarny Staw were truly amazing.
We stopped over the shore of the lake. The color of crystalic-clear water was tempting us to have a swim… (Obviously, It is prohibited to do so, and we didn’t!). Enjoying the sunrays, fresh air and nature, we needed to go back to Lysa Polana and leave Rysy, Tatry, and more crowded Lakes behind us.

By the time we reached, Morskie Oko, it lost its charm seen that same day earlier in the morning, as there were lots of tours and people, screaming and spoiling the pureness. What is more the asphaltic road was totally crowded with tourists and hard working horses who were carrying [lazy] people (you can get to Morskie Oko with cart pulled by horses, but I would never do this. The effort of the animals is so big and is very drastic. I can’t understand people who decide to go there with them).

Walking very fast (almost running) we reached the end of the trip in Lysa Polana. We finished charged with positive energy, with over 26 kilometers in our legs. Once we sat down in the car to go back to Szczawnica we felt a relief and pride of ourselves.

Everything was perfect that day. There was nothing that we could regret that day, perfect conditions, views, weather.
Ok… The only thing we could have regretted was the sore muscles we felt for the following 4 days, waking up each day with stiffness in the new part of the legs, still reminding us of Polish Tatras and Rysy :).

Piątek 11 sierpnia, pobudka o 3 w nocy i wyjazd o 3.30 ze Szczawnicy w kierunku Tatr. Tak rozpoczęła się przygoda w polskich Tatrach i wyprawa na Rysy – najwyższy szczytu Polski.

Wraz z moim bratem i kumem o 4.40 ruszyliśmy w drogę w całkowitej ciemności z Łysej Polany. Pierwszy etap to 9 kilometrowa asfaltowa trasa pod górę prowadząca na Morskie Oko, z początku oświetlał nam ją jedynie księżyc. Po przejściu pierwszych kilometrów, zaczynało  świtać, a ostatecznie po godzinie 5 rozjaśniło się całkowicie, po wchodzie słońca.

Idąc nieco na skróty i przecinając drogę szlakiem przez las (zyskując około kilometr drogi), udało nam się być równo o 6:00 na Morskim Oku.  Tuż przed schroniskiem, dostrzegliśmy stado (6-ciu !) saren. Wzbudziły one także sensację u przejeżdżającego pracownika Tatrzańskiego Parku Narodowego, który zatrzymał samochód by nagrać wideo.

Byłam w Tatrach wiele razy, ale nigdy nie miałam takiego widoku na Morskie Oko jak tym razem. Brak ludzi, spokój oraz świeże powietrze zrobiło na mnie wrażenie. Mieliśmy idealne warunki, aby zjeść śniadanie napawając się widokiem Tatr. Po przerwie, równo o 6.30 zaczęliśmy iść na Czarny Staw pod Rysami, położony wg mapy o 55 minut drogi od Morskiego Oka. Nam udało się jednak przejść trasę w pół godziny i tak, (znów o pełnej godzinie) o 7.00 byliśmy już przy Stawie.

Najłatwiejszy, etap drogi mieliśmy za sobą. Przed nami czekało prawdziwe wyzwanie. Po obejściu Stawu, szlak prowadzący na Rysy zaczynał robić się coraz bardziej stromy i wymagający. Skały były  coraz większe, a otoczenie coraz bardziej surowe. Zmieniała się również roślinność, kosodrzewina, mech, wkrótce również zniknęły, a my wspinaliśmy się coraz wyżej.

Szlak na Rysy jest jednym z trudniejszych w Tatrach, nie jest to wyprawa dla początkujących osób. Należy mieć zdecydowanie kondycję oraz profesjonalne buty górskie. Bez tego ani rusz! Minęliśmy nawet jedną dziewczynę, która schodziła w dół. Zapytana przez nas czy była już na górze, odpowiedziała niezbyt entuzjastycznie  ‘szkoda gadać…’

Po przejściu około połowy drogi od Czarnego Stawu na sam szczyt, coraz niższa temperatura oraz większy wiatr dawały się we znaki. Na szczęście na niebie niemal nie było żadnych chmur, dzięki czemu widoczność była niesamowita. Idąc coraz wyżej, kamienne skały przemieniły się w rumowiska, na których łatwo się pogubić we mgle! My sami mając idealne warunki, zboczyliśmy ze szlaku 2-3 razy. Ciężko mi jest wyobrazić sobie wspinaczkę tam zimą lub przy gęstej mgle(!)

W tym czasie udało nam się dogonić kilku turystów wspinających się na Rysy, a także minąć kilka osób schodzących już ze szczytu. Bardzo lubię w górach to, jak wszyscy są otwarci i przyjaźnie nastawieni do siebie. Zwykłe ‘cześć’, ‘hej’ działa motywująco. Często też prowadzi się dłuższe rozmowy. Mam wrażenie, że takich ludzi nie spotyka się na co dzień, a właśnie tam, wysoko w górach…

Ostatni etap drogi to około godzinna trasa prowadząca po niemal pionowo nachylonej skale, którą pokonuje się przy użyciu łańcuchów. Bycie sprawnym i zwinnym zdecydowanie jest tu potrzebne! Widząc w końcu cel naszej wyprawy, wchodziliśmy jeszcze szybciej, aby ostatecznie stanąć na szczycie Rysów o punkt 10:00.! 2499 m n.p.m.!

 

Widoki oraz panorama Tatr zapierała dech w piersiach. Można było dostrzec niemal każdą górę zarówno na polskiej, jak i słowackiej części. Znaleźliśmy idealne miejsce na ‘piknik’ by zjeść i zregenerować siły.

Schodząc ze szczytu nie chcieliśmy dowierzać, że na Rysy wchodził właśnie 8-latek w towarzystwie swoich rodziców. Co prawda był on w pełni zabezpieczony, przyczepiony linami do ojca, ubrany w kask, niemniej jednak chłopak wzbudził duże poruszenie oraz szacunek wśród wszystkich!

Schodzenie okazało się być cięższe niż wchodzenie na samą górę. Zawsze byłam zdania, że jest to bardziej mozolne i trudniejsze niż wspinaczka. Co więcej dużo łatwiej o kontuzję. Wzmagający się ruch turystów na wymagał dzielenia się szlakiem oraz łańcuchami. (Najlepiej jest wchodzić tyłem, trzymając się mocno rękami łańcuchów, podpierając nogami.)

Udało nam się zejść z najbardziej stromego fragmentu trasy. Słońce tym razem oświetlało równomiernie stoki okolicznych gór, ukazując Czarny Staw oraz Morskie Oko w pełnej krasie. Nasz ostatni postój przed zejściem w dół zrobiliśmy sobie właśnie tuż nad brzegiem stawu. Woda miała niesamowity kolor, aż kusiła aby do niej wejść i popływać… (Niestety jest to jednak zabronione i kąpiele na terenie TPN są zakazane)

Pozostawiając za sobą Czarny Staw oraz Rysy w tyle schodziliśmy coraz niżej do Morskiego Oka, które nie było tym samym, widzianym przez nas rano. Tym razem zapełnione wycieczkami oraz turystami straciło swój urok widziany kilka godzin wcześniej.

Maszerując coraz żwawiej, schodząc, a niemal zbiegając do Łysej Polany zakończyliśmy naszą wycieczkę z 26 kilometrami na karku. Naładowani pozytywną energią, wsiedliśmy do samochodu by wrócić do Szczawnicy o 17:00. Pełne godziny nas prześladowały tego dnia ;), wszystko było idealne tego dnia. Nie było ani jednego momentu, w którym wahałabym się lub żałowałabym podczas tej wyprawy. No może, za wyjątkiem zakwasów, które czuliśmy jeszcze przez kolejne 4 dni, przypominające nam o Tatrach i Rysach ;).

Oz | Australia, travels | podróże

Mount Kosciuszko | Góra Kościuszki

Mount Kosciuszko

 

Most of us imagine Australia as a country with endless ocean and Beach, surfers and kangaroos but rarely with mountains.

However, OZ and its the highest mountain, Mount Kosciuszko (2228 meters above sea level), located in Snowy Mountains (named after Polish national hero Tadeusz Kosciuszko by its first conqueror, Polish alpinist Pawel Edmund Strzelecki) is a great alternative for climbing lovers.

We left Sydney on Friday evening and arrived at picturesque Lake Crackenback after 5 hours of driving towards southwest Australia.

The following day welcomed us with beautiful sunrise…

 

After breakfast and coffee we were ready to face up to our trip.

It takes 20 minutes by car to drive from Lake Cackenback to to Threddbo. Thredbo is ski resort in the Snowy Mountains is Australia’s premier year-round resort. During Winter time, it offers great slopes for skiers. During Summer time it provides trails for hikers and MTB riders.

Route to Mount Kosciuszko is devided into 2 parts. The first one follows from Threddbo to the ski station – you can go there either with paid chair-lift or on foot with steep trail (4km) and free ;)). The second part is a 6 kilometers long uphill track from ski-station to the summit.

Of course we have chosen the ‘difficult’ version and walked all the way up & down, leaving chair-lift for lazy tourists ;).

Walking path starts with very steep steps that after 15 minutes of climbing can make you quite tired! Later on, there is a gravel road, which due to the heat and draft became a real challenge for legs and shoes.

In the middle of the trail, all path signs (which are very rare anyway) disappear completely… Following my instinct only, I have decided to continue my way with stairs instead of gravel path.

This track is much more wild, so being afraid of snakes and other animals I have speeded up and started to ‘sing’ to scare them away (yes… I can’t sing at all ;))

Futher, this path crosses with MBT trail where bikers (or rather acrobats!) were jumping and doing stunts that were giving me goosebumps.
From here you can also see the ski station. Its view gave me an extra kick and pushed me to go faster.

At the top of it there is a Eagles Nest. The highest restaurant and bar in Australia, it has some of the best views in the country. With an amazing panoramic view over Snowy Mountains and Thredbo.

After little break, we have started to follow 6 kilometers track leading all the way up to the summit. It seemed to be moderate and less steep then the first part.

(The beginning wasn’t the nicest as we got attacked by the huge group of flies. Stubborn insects biting ankles and faces were a very oppressive during first kilometer, luckily later on they were less frequent)

Most of this trail is made from metal mesh to walk on top of it to not devastate grass and greenery underneath.

During climbing I have heard lots of differenf languages: Russian, German, Spanish and Polish… not much English (probably Australian’s prefer to lay down on the beach then burning calories in the mountains)

The last phase of the walk splits into to parts. First one follow to Mount Kosciuszko, second one is a 15km track thorugh Snowy Mountains which that day was also a route of Thriathlon competition. (I found out later that the competitors started off the race at 6 a.m. in the morning to swim 1 kilometer in local lake, cycle 100 km in hilly area and run all the way up to Mount Koscuszko and finish in Thredbo. The best ones have completed it in less then 8 hours! WOW!)

At this point, Mount Kosciuszko’s trail becomes more rocky and steep. Around 2 pm we have finally conquered out summit. The tireness after over 11 kilometers walk turned into pure happiness and satisfaction and the view was the best prize for eyes and soul.

After taking (not) enough pictures and sending messages to friends, the strong wind was a sign that it was a high time to go back.

Way back to ski-station was faster and the wind seemed to drive tricky flies off. Chair-lift’s was taking the last tired tourists down. But not us, who were walking down.

Legs on steep steps started to shake and me, I have almost landed all the way down on sleeky gravel road…

After 22 kilometers and 6 hours trip we came back to our start point in Threddbo.

We drove back to the hotel full of excitment and pride. Hungry as hunters we coudn’t wait for the dinner. Absolutely starving, we ordered starters, salads, main courses and wine to celebrate that day.

Once the waitress knew that we had just walked all the way up and down on foot to Mount Kosciuszko (which Ozzie people spell in very funny way ‘ koziosko’ that has not much in common with proper Polish pronouncation ;)), made her eyes big and was not amazed about our apetite any more.

The feast that night was definitely well deserved. I went to my bed tired but happy like a kid. While I was falling asleep I started to plan next mountain exhursions already, definitely I need to go back to Polish Tatry this Summer! Is anyone keen on it?! Let’s go! 🙂

Góra Kościuszko

Australię kojarzymy głównie z plażowaniem, surferami i kangurami, rzadko jednak z górami. Okazuje się, że najwyższy szczyt Góra Kościuszki (2228 m n. p. m.), położona w Górach Śnieżnych w paśmie Alp Australijskich, – (nazwana na cześć Tadeusza Kościuszki, przez jej pierwszego zdobywcę – polskiego alpinistę, Pawła Edmunda Strzeleckiego) jest ciekawą alternatywą dla miłośników wspinaczek górskich.

W piątek wieczorem po 5 godzinach drogi samochodem dojechaliśmy do uroczego miejsca nad Jeziorem,

Lake Caterbreak, położonego na terenie Parku Narodowego Kościuszki oddalonego ok 500 km na południowy-zachód od Sydney.

Nazajutrz poranek powitał nas pięknymi widokami o świcie…

 
Bo obfitym śniadaniu i kawie w hotelowej restauracji byliśmy gotowi zmierzyć się ze szczytem.

Podroż z Lake Catenberg do Threddbo (naszego punktu startowego) zajęła nam 20 minut.

Thredbo to zimowa stolica Australii (podobnie jak Zakopane), oferująca ponad 30 km tras dla narciarzy zima, latem zaś miejsce to przeobraża sie w prawdziwą mekkę dla górskich rowerzystów i pieszych turystów.

Trasa na Górę Kościuszki podzielona jest na dwa etapy: pierwszy – wymaga dostania się z Threddbo na górę do stacji narciarskiej – wyciągiem krzesełkowym (płatne) bądź pieszo, 4 kilometrowym stromym podejściem (darmowo :)) oraz drugi etap – 6 kilometrowy górski szlak na sam szczyt.

Oczywiście wybraliśmy opcje trudniejsza decydując sie iść ‘z buta’ w obie strony, a wyciąg pozostawić leniwym turystom ;).

Piesza trasa rozpoczyna się stromymi schodami, które po 15 minutach potrafią porządnie zmęczyć. Następnie ścieżka wiedzie szutrowa drogą, której wysuszona powierzchnia ze względu na brak opadów i upały była wyzwaniem dla nóg i obuwia.

W połowie drogi oznaczenia na szlaku zniknęły (które pojawiały się do tej pory bardzo rzadko, co chyba świadczy o tym, ze Australijczycy rzadko chodzą po górach) i kierując sie wyłącznie mapką i instynktem zdecydowałam się iść dalej schodami, zamiast uciążliwą żwirową droga.

Obawiając się, że mogę natknąć się na węże, przyspieszyłam kroku, nucąc melodie pod nosem by odstraszyć zwierzynę (nie ukrywam, nie umiem śpiewać 😉 ).
W połowie moja droga przecięła trasę rowerzystów zjazdowych, skaczących na BMX-ach i wykonujących akrobacje przyprawiające o gęsią skórkę.

Z tego miejsca była widoczna stacje narciarska, którą chciałam zdobyć jak najszybciej. Na samej górze znajduje sie restauracja Eagle chwaląca się mianem najwyżej położonej w Australii. Z jej tarasu rozpościera się świetny widok na panoramę górską i Thredbo.

Po chwili odpoczynku przyszedł czas na wcześniej wspomniany 6 kilometrowy szlak na samą górę, który wydawał sie być znacznie bardziej łagodny niż podejście do stacji narciarskiej.

(Początek jednak nie należał do najprzyjemniejszych,  zostaliśmy zaatakowani przez chmarę much. Uciążliwe owady gryzące po kostkach i twarzy uprzykrzyły pierwszy kilometr drogi później było ich na szczęście znacznie mniej.)

Większość drogi prowadzi po metalowej kładce zamontowanej tak, aby nie stąpać i nie zniszczyć zielni.

Wędrując było słychać przeróżne języki: rosyjski, hiszpański, polski (2 razy!), najrzadziej zaś angielski (chyba Australijczycy wolą byczyć się na plaży aniżeli wyciskać siódme poty w górach).

W końcowym etapie trasa rozdziela się na dwie rożne drogi, pierwsza prowadzi na Górę Kościuszki, druga zaś to 15 km szlak poprzez Góry Śnieżne, który tego dnia pokonywali triatloniści (jak później się okazało, zawodnicy rozpoczęli zawody o 6 rano, płynąc 1km w, następnie pokonując 100 km rowerem i biegnąc z podnóża gór na sam szczyt Kościuszki, skąd zbiegali do XXX. Najlepsi pokonują tę trasę w niespełna 8 godzin!)
Obierając właściwy szlak, tym razem skalisty bardziej stromy i kręty było widać szczyt coraz bliżej.
Około godziny 14 udało się zdobyć cel, w tym momencie (moje stosunkowo niewielkie) zmęczenie ponad 11km drogą przerodziło się w czystą radość i satysfakcję.


Widok zaś był wystarczającą nagrodą dla oczu i ducha 🙂
Po zrobieniu (nie)dostatecznej liczby zdjęć i wysłaniu wiadomości do znajomych porwisty wiatr dał do zrozumienia, że pora zawracać.
Droga powrotna do stacji narciarskiej zajęła oczywiście mniej czasu, a wiatr jakby przegonił muchy, których tym razem było mniej w miejscu gdzie wcześniej utrudniały przeprawę.
Czekało nas jeszcze zejście do Thredbo, nie korzystając z ostatniej szansy zamykającego się już tego dnia wyciągu narciarskiego, który zwoził ostatnich zmęczonych turystów.
Nogi na stromych schodach powoli zaczynały sie trząść, zaś na szutrowej drodze prawie zaliczyłam glebę na śliskim żwirze…

Nasza trasa dobiegła końca, po 22 kilometrach drogi i 6 godzinach byliśmy z powrotem w Thredbo.

Pełni wrażeń i dumni wróciliśmy do hotelu, nie mogąc doczekać się kolacji, którą zjedliśmy w miejscowej restauracji XXX. Głodni jak wilki zamówiliśmy przystawki, sałatki, dania główne oraz wino dla uczczenia naszej wyprawy. Kelnerka słysząc że przeszliśmy całą trasę pieszo z Thredbo na Górę Kościuszki (wymawianej zabawnie przez Australijczyków górą “kozyjosko”;)) złapała się za głowę i nie dziwiła się naszemu apetytowi, który zdecydowanie dopisywał tego wieczoru.

Uczta po takiej wyprawie to zdecydowoanie zasłużona nagrod. Zmęczona, lecz szczęśliwa niczym dziecko, padłam do łóżka. Zasypiając planowałam już w głowie kolejne wyprawy w góry, tego lata definitywnie muszę wrócić w ukochane Tatry! Ktoś chętny?! 🙂