Lizbon, travels | podróże

Lisbon Summer

Hello folks!

Hope you are doing well and enjoying Summer time!

Whoever follows me on Instagram / FB might have realized that I am in Portugal now
It has been almost 3 weeks now, since I arrived in Lisbon.

This is not my first time here,
I have been here 2 years ago, exactly the same time in July. You can read the posts from that period here.

Between castings, jobs and running (of course 😉 ). I had a little bit of free time when I could explore beaches nearby Lisbon and I want to share with you this experience.

If you look, at the map, you can see that Lisbon is not located at the ocean, as some people thinks wrongly, the water you can see on pictures from Lisbon is Tagus River. Luckily, city is located very close to the real beaches and Ocean.
Have you heard that Portuguese beaches have been awarded for being the best ones in Europe?! 🙂

Let me tell you about the seaside villages I have explored so far:

1) Cascais

This is a little gem located 30 kms away from Western Lisbon. It is very easy to get there – all you need is to take a train from Cais de Sodre to Cascais. I bet you will not miss a correct platform as there are always so many tourists around

*** My advice is to buy the ticket, either the day before or upload your ticket/metro card before you go to Cascais, as the line to the ticket machine can be very long! Very first time I was going to Cascais, I did not know about it and I spent almost an hour at Cais de Sodre :O ***
Ticket is 2.50 euro per person (if you buy a ticket card, or if you have it  you can upload it for 2.25 euro per trip)

Once you have your ticket, you can travel straight to Cascais. The train stops locally on every little village on its way. So you can choose and get off a bit earlier if you want to explore another places. This map below shows you a route of the train.

If you head directly to Cascais, you can explore there its local beaches. I always end up at Praia Rainha. This is one of the smallest beaches, located literally 3 minutes’ walk from the train station ;).

Obviously, it is little packed (now in the high season), but it is a little beach, with calm corners and rocks where you can lay down/hide.

The other beach is Praia da Conceição  which is much bigger but also much more commercialized (with bars/beach beds/umbrellas). So, you can choose what you like more.

If you get hungry I can recommend you a lovely cafeteria – Restaurante Paixao. In my opinion Portugal serves one of the best coffee in Europe and this place ain’t any different. I can bet that you will love coffee latte (Galão) the same as I did over there!

After afternoon drink/snack it is a good idea as well to walk along the seaside through the sidewalk and enjoy the view.

I highly recommend the stroll towards Lisbon, from Cascais to Monte Estoril, Estoril and even further, especially during ‘golden hour’ when you can feel a lovely breeze and take fantastic pictures!

2) Costa de Caparica

Located across the riverside from Lisbon, Costa de Caparica, maybe is not the most beautiful seaside resort but it is a good start point to touch an Ocean and move to the South toward Paisagem Protegida da Arriba Fóssil da Costa de Caparica (Nature Reserve).

To get to Costa de Caparica, you can take local bus TST from Lisbon that goes frequently now in July and August. (you can check their timetable and the most suitable busstop for you at movitapp.  ) it takes around 30 minutes to get there and you can be just at the Ocean and ready to dive into water… surf… or… rent a bike! That is what I did 😉

I rent a bike at local rental store. (It costed me 9 euro for all day… not the cheapest, especially that my bike was not in good condition at all… rusty and making funny noise from the very beginning of my trip. ) But I really wanted to make a bike tour that day so I was ready for an adventure!

From Costa de Caparica, first 3-4 kilometers you can enjoy riding through a promenade and enjoying a lovely Ocean view to your right. After a sidewalk is finished, you need to turn a bit towards the main road and cycle through the outskirts of Caparica. I did not notice many cyclist on my route that day, in fact maybe just a few… then at around 6th-7th kilometer of your ride you will notice a slight uphill (odcinek) [that I honestly I walked with my bike on the side as I did not want to break a chain…] after that you should turn right into dirt road.

Do not worry, this is an absolutely safe and actually a good quality road! Perfect for cycling (with a proper bike I guess it would be even better 😊).

From there you will have around another 3 kilometers that goes slightly down towards little fisherman/hippie village called Aroeira.

Once you cycle through this laid back town you can feel that the time has (almost) stopped there.

I has my lunch stop at place called Petite Miramar that was recommended to me by the owner of small coffee place (Le Petit Prince – I will write about it in the next post) I had been 2 days before my cycling trip. He told me that friend of his, Polish girl, runs Miramar and I should definitely check it out. Which was a indirect/ reason and goal of my cycle trip.

Joja (chef of Miramar) served me really yummy and fresh lunch, with a local fish for the main course, which are very easy to get as most of the locals there are fishermen!

What would this cycle trip be without a dive into the Ocean?!

The water around there is absolutely fantastic! It is not warm but very refreshing and surrounded with super wide beach with almost no people!

I would recommend you to check this route and villages below Costa de Caparica whenever you have a possibility!

After this beautiful afternoon, I needed to cycle back to Costa de Caparica. I needed to walk again my bike for a few times when I felt that sand and hill might be too hardcore for my “too cool for school” bike but overall I was extremely proud and happy when I arrived back to the rental shop. ith  I would not expect from my ferrari these a little bit more than 20kms at the beginning of the day 😎

Hope you will find this post useful and you will be able to get to one if this places once you are in Lisbon. There is no doubt you will like them! Sandy, clean, wide with lots of sunshine!


Lizbon, travels | podróże

Lisbon Coastline | Lizbońskie Wybrzeże

Last Sunday I was finally ready to discover Lisbon coastline. I was really driven to see this area by the latest issue of National Geographic devoted to Portugal and lots of feedbacka I heard from people I met since I arrived here. And I must say that was definitely worth it!

The return ticket from Lisbon to Cascais (last stop on the coastline) costs 4,40 euro. When I got to Cais de Sodre (train station) at midday on Sundaytotally totalny packed! So it is much better to have you ticket bought the other day as the queue to the ticket machines could be very long! Luckily, I have managed to join the line in front them, buy the tciket and jump into the first train leaving in 2 minutes! But you do not need to be that sneaky ;), the train departures regularly every 20 minutes.

The rail road leads in the beginning along the Tagus River and than along the coastline. It is stunning and is lined with picturesque beaches and charming Portuguese resort towns (Oeiras, Carcavelos, Estoril, Cascais.). The beaches are characterised by golden sands, clean waters and great tourist facilities, making them suitable for the majority of visitors including families and older visitors.

Getting off at Cascais (the last stop on this train), as I did, you have many facilities to enjoy there. Sea Museum, Fish Market where you can buy fresh seafood, numerous beaches to lay down and get the tan or just walk via Frederico Aurora Street.

Me, I decided to rent a bike (I had read the other day that it was for free, but the man at the rental stadion told me that since last year it is paid (unfortunately). I paid 3,90 euro for the bike I could use it for all day long. There are also cheaper deals (1 euro for 30 minutes and 2 euro for 1 hour ride). My goal was to get to Praia de Guincho by the popular cycle route. (There is a bus service from Cascais but it is difficult to reach the beach from Lisbon.)

Praia da Guincho is 8km to the north of Cascais that I had heard it is stunning so I needed to see it.

Leaving Cascais behine me and heading the West side I felt that the temeprature got cooler and wind got a bit stronger. The route is mainly flat and leads the coastline so you can see surrounding nature and few Little villages on the way there.

[All pictures and videos I made on the way back, so the description and order of them are regarding my way back FROM Praia da Guincho TO Cascais 😉 ]

Once I got to the Praia de Guincho it reminded me wild Australian beaches I have seen earlier this year. Wide, wild, sand,  great for watersports but…no sharks included ;).

The beach is situated in the Serra de Sintra national park so there is almost not tourist development, just massive sand dunes and steep cliffs. It faces a westerly direction and is pounded by massive Atlantic Ocean waves, ideal for experienced surfers.

I bagged guys at surfer school to keep the eye on the bike, I went down hill the sand dune to go to the shore and immerged my feet in the Ocean. Water was… chilly… I was not brave enough to dig in all the way yet.

Pictures, selfie time and I was ready to go back slowly to Cascais. I didn’t hurry up so I could record video for you and take even more pictures ;).

You can see on them several small, wild beaches.

There is also Little suburb called Gaia with well-manatined manor house, little market and restaurants with great view over the Ocean.

There is also one more place I need to highlight, it is The Boca do Inferno. This is an interesting cliff formation very close to Cascais, which has been given an overly dramatic name of Hell’s Mouth. The ceaseless pounding of the Atlantic Ocean on the cliffs chiseled out a small cave, which subsequently collapsed forming a small bay and natural arch. It is Said it looks the most beautiful during storms. You can get there also by walk as it lies only 1.5km to the west of Cascais.

When I returned the bike, it was high time to explore the city and get some sun on the beach! I went to The Praia da Rainha (it was the private beach of queen Dona Amelia, the last queen of Portugal), right in the Centre ofthe city. It is very pretty, small beach. It is surrounded by cliffs and overlooks the fishing harbor.

Leaving my stuff under the rock, I was tempted by calm surface of water and ready for a good swim! (Temperature here, in the city was much higher than on the western Praia de Guincho). The splash was a cherry on the cake that day :).

Later on, my sunbathing and eating was shortened by the high tide that flooded my area and pushed me away from the beach.

However, I didn’t want to go home, so I decided to walk from Cascais along the coastline on a pretty promenade. Strolling by this lovely esplanade you can find bars, pubs and charming restaurants serving fresh seafood and delicious Portuguese food.

The promenade leads even way further but I ended up in Estoril. (This is a stylish and fashionable Portuguese beach resort. The town boasts fine restaurants, world-class hotels and the largest casino of the Iberian Peninsula, all of which provide Estoril with a prosperous atmosphere and a reputation for exclusivity.), located 2 kilometers away from Cascais.

I took the train from the station in Estoril and headed towards Libon, grateful to experience another lovely, sunny day in Portugal. That I wish to all of us as often as possible :)!.

Lizbońskie Wybrzeże

Po sobotnim zwiedzaniu Alfamy (o której napiszę w kolejnym poście), przyszedł czas na plażowanie na Lizbońskim Wybrzeżu. Zachęcona artykułem w najnowszym numerze National Geographic (którego lipcowy numer był akurat poświęcony Portugalii) oraz wieloma radami spotkanych tu osób, musiałam zobaczyć to miejsce i naprawdę było warto!

Z Lizbony do Cascais prowadzi lokalna kolejka, za który bilet w obie strony należy zapłacić 4,40 euro. W niedzielne południe, kiedy dotarłam do Stacji Cais de Sodre, spotkałam się z dużo kolejką do biletomatów (warto zatem kupić bilety z wyprzedzeniem, bo w godzinach szczytu w weekendy należy liczyć się z długim czekaniem). Szczęśliwie, korzystając z zamieszania przy jednej z maszyn, udało mi się wcisnąć (niestety bycie cwaniakiem w takich sytuacjach czasem popłaca ;)) i kupić bilet na pociąg, który odjeżdżał za 2 minuty. Niemniej jednak, wy nie musicie kombinować tak jak ja, pociągi jeżdżą często, średnio co 20 minut.

Trasa z Lizbony wiedzie wzdłuż Tagu, a później wzdłuż wybrzeża oceanu. Pociąg po drodze zatrzymuje się w małych miejscowościach. Ostatnią stacją jest Cascais – klimatyczny kurort, gdzie można zwiedzać Muzeum Morskie, kupić świeże owoce morza na targu rybnym, przejść się ulicą Frederico Arouca lub opalać się i kąpać na jednej z plaż. Ja jednak zdecydowałam się wypożyczyć rower (który powinien być darmowy, dostępny dla każdego po ukazaniu swojego ID, jednak po dotarciu do stacji – nieopodal dworca kolejowego, okazało się, że od zeszłego roku za rower należy zapłacić. Planowałam pojechać na plażę Praia de Gaucho, zatem wypożyczyłam rower na cały dzień (opłata 3,90 euro) [można też wypożyczyć na pół godziny, bądź godzinę].

Z Cascais prowadzi tam piękna droga, połączona ze ścieżką rowerową. Bardzo dobrze przygotowana i gotowa na rowerowe szaleństwa. Szlak wiedzie wzdłuż oceanu dzięki czemu można podziwiać wspaniałe widoki. Tego dnia nie było bardzo gorąco, posuwając się coraz bardziej na zachód czuć było, że temperatura się obniża. Jednak na pewno podczas upałów, słońce może dać we znaki, bo trasa pomimo, że jest łatwa i płaska, jest w zupełności odsłonięta na promienie słoneczne.

[Wszelkie zdjęcia i materiały wideo zaczęłam dopiero robić w momencie dotarcia do plaży Guincho, stąd ich kolejność będzie taka jak podczas mojej trasy powrotnej ;)]

Do Guincho jest około 10 kilometrów. Fajna wycieczka z pięknymi widokami i jeszcze lepszym finiszem. Plaża jest szeroka… bardzo szeroka! Przypomina mi dzikie, australijskie plaże, które odwiedziłam wcześniej w tym roku. Znajduje się również na skraju Parku Narodowego Sitra, gdzie można udać się na wycieczkę po wydmach.  Wybrzeże to raj dla surferów, widać wielu śmiałków walczących ochoczo z falami. (Druga Australia, w dodatku bez… rekinów! 😉 ).

Będąc ograniczona posiadaniem wypożyczonego roweru, którego za prośbą przechowałam w surferskiej budce. Na plażę Guincho zeszłam jedynie, aby porobić parę zdjęć i zanurzyć nogi w wodzie.

W drodze powrotnej udało mi się nakręcić materiał wideo, który pokazuje Wam wybrzeże ciągnące się na schyłku Portugalii. Poprzestając w kilku miejscach, oglądając okolicę udało mi się również poprosić innych rowerzystów o zdjęcia na otaczającym mnie tle.

Między Praia de Guincho a Cascais, znajduje się również kilka innych plaż oraz tych dzikich, gdzie wczasowicze korzystają z uroków przyrody.

Mija się również inne miejsca, takie jak Gaia: bardzo ładnie zagospodarowana miejscowość z uroczym dworkiem, niewielkim targiem oraz restauracjami serwującymi świeże owoce morza z widokiem na ocean.

Nieopodal Cascais znajduje się również Boca de Inferno (wrota Piekieł)  – miejsce z klifowymi skałami, gdzie fale rozbijają się  z wielką siłą. Najpiękniej jest podobno podczas sztormów. Łatwo dostać się w to miejsce również pieszo z Cascais, ponieważ znajduje się ono około 3 kilometry od centrum miasteczka.

Wracaąc do miasta i oddając rower, zaszyłam się na jednej z malutkich plaż znajdującej się nieopodal. Zrzuciłam szybko ciuchy i zostawiłam rzeczy pod pobliską skałą, aby za chwilę ochłodzić się (w mieście było zdecydowanie goręcej niż 10 km dalej w Guincho). Spokojna tafla oceanu i piaszczyste zejście kusiło by do niego wskoczyć. Woda… orzeźwiająca! Mogłaby być ciut cieplejsza, ale i tak o wystarczającej temperatura, aby popływać.

Po chwili plażowania i jedzeniu, nadchodzący przypływ dawał mi we znaki, że pora przenieść się nieco wyżej na brzegu plaży, a ostatecznie z niej wyjść.

Nie chcąc jednak wracać od razu z Cascais do Lizbony przeszłam wzdłuż promenady do kolejnej miejscowości Estoril. Dwukilometrowy deptak położony jest tuż nad wybrzeżem i kolejnymi plażami pełnych turystów. Przy promenadzie znajduje się również wiele barów i restauracji, gdzie można zjeść świeże ryby i portugalskie przysmaki.

Można nią iść jeszcze dalej, ale ja zdecydowałam się wsiąść w pociąg do Lizbony w Estoril, który jest bardzo ekskluzywnym kurortem o największym kasynie na Półwyspie Iberyjskim i posiadającym hotele i restauracje o najwyższych standardach.

Wsiadając do pociągu i kierując się do stolicy byłam przeszczęśliwa, że udało mi się spędzić kolejny piękny, słoneczny dzień w Portugalii. Życzę więcej takich dni każdemu z nas! 🙂

Oz | Australia, travels | podróże

Old Bar

Old Bar – Supposedly nothing but still there is something

That’s definitely true that unplanned and unexpected things are the best ones. It was exactly like this on Thursday afternoon while during lunch I have accidentally found town Old Bar on the map. The weather forecast predicted really rainy upcoming weekend in Sydney. Me and my friend Chattz really wanted to chase the Sun so we really needed to escape the city. We have found the accommodation close to the ocean and the prediction of sunny Saturday and Sunday around there. The decision was easy, we were going to Old Bar!

On Friday, in the evening after my job for Jones Magazine x David Jones Store, we headed towards Old Bar. Having said my team on the set that I was going there everyone reacted the same way “Old Bar? Why there? There is nothing…” Later on, it turned out that they were right, but only partly, as there was nothing in Old Bar but this ‘nothing’ was better than anything else ;).

After quite long and slow drive, we finally reached our destination. We arrived at out little town what welcomed us as expected, in a very peaceful way. No people on the streets, subdued lights and neon of COLES (Australian supermarket) which was trying to enlight our road a bit more powerful.

Our accommodation couldn’t be better! Once I stepped into the room, I heard ‘terrible’ noise. The sound of the ocean that mush had been very close, as I thought. However, due to the complete darkness outside, I was not able to see anything through the window. I was really afraid that I wouldn’t fell asleep because of the noise. I set up my alarm clock for 6 am to be able to see the sunrise.

The following day I woke up with the incredible view straight from my bed. The ocean and sky were an amazing riot of colors. As soon as I went on the terracece and felt the fresh air and breeze, I knew that this was going to be a great day!

Sports clothes on, Nike on and I was ready to go outside to run and check the neighborhood.
Old Bar was slowly waking up. In the local bakery I spotted few customers,almost nobody on the streets, apart from me there were only few morning cyclists. Old Bar was really small, my first part of the run I finished at another town Manning Vale and came back with the spur track. Once I got back to my starting point the only thing I wanted to do was the jump into the ocean. Quick ‘splash’ and I was already in the water, exploding with endorphins it was a great beginning of the day.

We ate breakfast in the local restaurant ‘The Flow’ (that was probably THE BIG spot in the town ;). Great place with typical Australian menu and great coffee.

So far everything was going great. Amazing morning, yummy food, beautiful weather. What else do you need? At 12 o’clock we were ready to explore the coastline. Wearing only swimsuits we went for a tour along the beach. In the early morning it looked much smaller because of high tide, but then the beach and sand seemed to be endless! Almost no people, few kids playing around and making sand castles.

The further we went, the fewer people were there and more shells showed up on the sand. I could walk this beach forever, only because it ended up with canal dividing the shore for two parts I needed to stop.  I really wanted to continue this stroll but the strong current made it impossible to cross the shore. Around me there was completely nothing, just beach and ocean.

On the way back we walked through dunes. The view from the top of them was really incredible. That must have been a peak time of the low tide, the water almost disappeared, ahead there was only endless sand and beach. No people, looking left – nothing, looking right – nothing. We looked at each other with Chattz and aked ourselves ‘were the hell are we?’… apparently, in the deep a**’ and started laughing. People were right before my arrival there, there was nothing there, but I felt so good. Great location, peace and nature, everyone could be jealous about of it right now.

Coming back home I collected lots of beautiful shells scattered between interesting molds made by the crabs with little sandy balls (as they throw them away when they are digging into the sand to make their canals. How funny and creative te nature is! )


In the evening we went for dinner again to ‘The Flow’ as it was almost the only place serving the food. The chef didn’t disappoint me. Crispy shrimps and octopus for the appetizer were delicious and the grilled chicken for the main course was amazing. Everything served with fresh salads and good drinks ;). The homemade tiramisu for dessert despite its clumsy shape was to die for. Incredibly nice service, simple design with little benches and lights was a real proof that this is the best recipe for Saturday night.

The following day, on Sunday, the weather was worse. The sky was still covered with the clouds after an overnight thunderstorm. After a quick run in the morning and breakfast, we were about to check out and slowly head back to Sydney. Once we sat down in the car the heavy rain started to fall and it completely disorganized the local market that was about to happen that day in the town.

Old Bar was crying but it left an incredible experience inside my soul. Such a little place, 300 kilometers away from Sydney was like the best detox. Time completely stopped here and the local people were not aware how lucky there were living in such a spot.

On the way back to Sydney we went through another road – crossing The Lake Lane we were able to watch the ocean on one side and the huge lakes on the other side from the highway. Passing villages we stopped by in The Kingfisher Cafe  in Blueys Beach. Our Sunday lunch couldn’t be better! St Jacob Scallops were probably the best I had ever had in my life. The very pleasant waitress told us that these were caught just early that morning. This freshness and taste you could feel. (Some people do not like scallops at all, as they are not easy to prepare! Not fresh ones smell terrible, overcooked are gummy… These were simply delicious! ) My main course was wild-caught salmon (I try to avoid salmon in general because of the farms they mostly come from. The article about this is coming shortly !!) melt-in-the-mouth.
This restaurant was a real pearl on our way. Such a places are incredible experiences!

After lunch, we still had over 200 kilometers ahead to Sydney. Our drive was a bit rainy and foggy but as soon as we arrived in the city, the sun came up!

Everyone (also the map) suggested that there was nothing in Old Bar. But it was not true at all! There was everything that you need for your soul and body – silence, peace, great beach and amazing food… and you know what else? The sun that my housemate hadn’t seen since I left the city on Friday night until I came back on Sunday. Damn, I think I must be lucky! 😉

Old Bar – niby nic a jednak coś

Prawdą jest, że to co nieplanowane i niespodziewane okazuje się być najlepszym pomysłem. Tak też było i tym razem kiedy w czwartkowe popołudnie podczas lunchu przypadkowo znalazłam miejscowość Old Bar na mapie, rzucając pomysł Chattzowi, że powinniśmy pojechać tam na weekend uciekając w ten sposób od deszczu przepowiadanego na sobotę i niedzielę w Sydney. Znaleźliśmy zakwaterowanie położone tuż nad oceanem, które było strzałem w dziesiątkę. Prognoza pogody nie przewidywała opadów w okolicy Old Bar więc decyzja była prosta – jedziemy!

W piątek po mojej pracy (sesji dla magazynu Jones Mag x David Jones Store – magazynu dla największego w Australii domu towarowego) ruszyliśmy bezpośrednio w kierunku Old Bar. Mówiąc  ekipie o swoich planach na najbliższy weekend, każdy reagował ‘Old Bar? Dlaczego tam? Przecież tam nic nie ma…’. Jak się później okazało mieli rację tylko po części, może faktycznie w Old Bar nic nie ma, ale właśnie w tym ‘nic’  zawarte było wszystko co najlepsze ;).

Po niemal godzinnej przeprawie przez miasto ,w końcu dojechaliśmy do autostrady M1 i po 23-ciej dojechaliśmy do celu. Miejscowość przywitała nas tak jak przypuszczałam –spokojem i ciszą. Zero ludzi na ulicy, przygaszone światła oraz neon COLES (supermarket australijski) oświetlający główna drogę Old Bar Road .

Po wejściu do pokoju naszego wynajętego domku usłyszałam niesamowity szum… Szum oceanu, który rzeczywiście musiał być bardzo blisko, z powodu totalnej ciemności za oknem niestety nie byłam w stanie nic ujrzeć zza okna. Nieco ‘bojąc się’, że nie usnę z powodu hałasu poszłam spać nastawiając budzik na 6 rano, aby móc ujrzeć wschód słońca następnego dnia.

Po przebudzeniu się, moim oczom ukazał się niezapomniany widok-oceanu i nieba, które pod wpływem wschodzącego słońca mieniły się kolorowo … Po wyjściu na taras świeże powietrze i morska bryza, mówiły mi, że to będzie dobry dzień.

Szybka „przebiórka”, Nike na nogi i po chwili byłam na dworze gotowa na kolejną biegową retrospekcję okolicy. Old Bar powoli budził się do życia. W lokalnej piekarni pojawili się pierwsi klienci, prócz mnie na ulicy tylko parę aut i kilkoro rowerzystów. Pierwszą część biegu ukończyłam w punkcie widokowym kolejnej miejscowości Manning Vale, zaś z powrotem wróciłam boczną trasą. Kończąc  bieg jedyną rzeczą, którą chciałam zrobić, był skok do oceanu… Chlup! Orzeźwiająca woda pobudziła mnie jeszcze bardziej, naładowana endorfinami uznałam swój dzień za rozpoczęty w najlepszy możliwy sposób.

Śniadanie zjedliśmy w lokalnej knajpce The Flow (prawdopodobnie jednej z głównych w miasteczku ;)) z typowym Australijskim menu i pyszną kawą.

Jak do tej pory wszystko układało się nieźle, poranny widok niczego sobie, udany bieg, kąpiel w ocenie, smaczne śniadanie czego chcieć więcej? Przed godziną 12 ubrani jedynie w strój kąpielowy ruszyliśmy na brzeg oceanu. Rano plaża była malutka ze względu na przypływ, teraz piach  ciągnął się w nieskończoność. Trochę chmur, delikatny wiatr, idealna pogoda na spacer wzdłuż brzegu. Na plaży praktycznie zero ludzi, parę osób równie leniwie przechadzających się po wybrzeżu, dzieci pluskające się w małych lagunach.

Im dalej szliśmy, tym jeszcze mniej ludzi a coraz więcej muszli. Minęło nas kilka aut 4×4 szarżujących śmiało bo bezkresnej plaży. Brzeg wydawał się nie mieć końca, do momentu kiedy dotarliśmy do kanału, powstałego pod wpływem odpływu, dzielącego plażę na dwie części. Chyba dotarliśmy do końca, wokół nas nic oprócz niewiarygodnie szerokiej plaży i oceanu. Piaszczysty brzeg po drugiej stronie kanału kusił, ale silny nurt wody uniemożliwił nam przeprawę.

Wracając szliśmy przez wydmy. Zatrzymaliśmy się na czubku jednej z nich skąd roznosił się niezwykły widok. Odpływ w swoim szczytowym momencie odkrył niekończącą się plażę w sąsiedztwie leniwego oceanu. Zero ludzi, kompletna cisza, patrząc w lewo nie ma nic, patrząc w prawo też nic oprócz piachu. Pytając Chattza gdzie my u licha jesteśmy, zaśmialiśmy się że ‘chyba kompletnej du**e’ . Ludzie mieli rację, że w Old Bar nic nie ma. Ale mnie właśnie było dobrze z tym ‘nic. Na dodatek, że nieśmiałe do tej pory słońce w końcu pokazało się w pełnej krasie. Wszyscy z Sydney mogli mi teraz zazdrościć pogody i miejsca.

Wracając z powrotem zebrałam niezłą kolekcję muszli, porozrzucanych na brzegu, pomiędzy ciekawymi formami utworzonymi przez kraby, które pracowicie  kopiąc swoje kanaliki, wyrzucają na zewnątrz kuleczki piachu, tworząc małe dzieła sztuki (czego to natura nie wymyśli ;)).

Wieczorem wybraliśmy się na kolację tak jak rano do restauracji The Flow. Szef kuchni nie zawiódł, chrupiące krewetki i ośmiornica jako przystawka oraz grillowany kurczak z wolnego wybiegu w towarzystwie sałatki quinoa i pomidorów koktajlowych (oraz grillowana wołowina mojego kompana podróży) jako dania główne smakowały wybornie zaś polecone tiramisu domowej roboty na deser pomimo swojej niezgrabnej formy biło na głowę. Niesamowicie miła obsługa, sielski klimat miejsca z kilkoma stolikami na tarasie oświetlonymi leniwym oświetleniem były dowodem, tego jak niewiele potrzeba by stworzyć fajne miejsce na sobotni wieczór.

W niedzielę rano niestety pogoda nieco się zepsuła, niebo ciągle było zakryte chmurami po nocnej burzy. Po moim porannym biegu przyszedł czas na szybkie śniadanie, pakowanie i wykwaterowanie. Jak tylko wsiedliśmy do auta, zaczął padać deszcz, który pokrzyżował plany lokalnemu marketowi, który miał się odbyć tego dnia w Old Bar (w ostatnią niedzielę miesiąca) i nieliczna grupka straganiarzy widziana z samochodu musiała składać swoje stoiska.

Old Bar płacząc po nas, pozostawił u mnie niezapomniane wrażenie. Niewielka mieścina położona w odległości 300km na północ od Sydney podziałała niczym najlepszy detoks. Czas jakby się zatrzymał w tym miejscu a lokalnym mieszkańcom można było tylko zazdrościć tak cichej i dzikiej plaży położonej z dala od miejskiego zgiełku.

Wracając do Sydney obraliśmy nieco inną drogę – jadąc poprzez The River Line można było zobaczyć z autostrady linię oceanu po lewej stronie zaś po prawej kompleks wielkich jezior. Snując się powoli zatrzymaliśmy się w miejscowości Tomaree gdzie znajdował się punkt widokowy, z którego można było zobaczyć malowniczy widok klifów oraz długiej linii brzegowej. Im dalej podążaliśmy drogą tym bardziej zielony i górzysty stawał się krajobraz.
Mijając kolejne leniwie wioski, zatrzymaliśmy się przypadkiem w malutkiej kawiarni  The Kingfisher Cafe  in Blueys Beach.

Nasz niedzielny lunch nie mógł być lepszy. Jako przystawka – Małże St. Jacobs z grillowanym boczkiem, świeże grillowane przegrzebki były wg nas obojga chyba najlepszymi jakie jedliśmy w swoim życiu. Sympatyczna kelnerka powiedziała, że wszystkie owoce morza są łowione i dostarczane do nich świeże każdego dnia. Ten smak było czuć, szczególnie przegrzebki, które są z natury bardzo wrażliwe na temperaturę – nieświeże trącąc nieprzyjemnym zapachem i smakiem; bądź przesmażone – twarde i gumiaste potrafią skutecznie zniechęcić wiele osób. Jako danie główne mój dziki łosoś (którego staram się unikać ze względu na to, że zazwyczaj restauracje serwują hodowlane łososie *o tym więcej w krótce*), rozpływał się w ustach. Położony w nadmorskim lesie malutki lokal The Kingfisher, o prostym wystroju okazał się być prawdziwą perłą na naszej drodze. Takie ukryte miejsca to prawdziwe skarby.

Wychodząc z knajpki jako ostatni klienci, mieliśmy jeszcze ponad 200 km drogi do domu. Podczas naszej podróży pogoda była w kratkę raz chmury, raz deszcz, ale po raz kolejny się udało, Sydney przywitało piękną letnią aurą.

Wszyscy z Sydney oraz nawet mapa sugerowała, że w Old Bar nic nie ma. A to nieprawda – było wszystko czego dusza zapragnie – cisza, spokój, gigantyczna plaża, świetne jedzenie i wiecie co jeszcze? SŁOŃCE, którego moi współlokatorzy nie widzieli od piątkowego popołudnia do momentu kiedy wróciłam do domu w niedzielę. Kurczę, chyba mam szczęście ;).


Oz | Australia, travels | podróże

Friday the 13th | Piątek trzynastego

Friday the 13th

Packing my luggage to Sydney wasn’t an easy one. First time since a very long time I had completely no idea what to bring with me. That time of the year in Poland (in Lodz) was absolutely freezing (with temperature outside -15 degrees Celcius and below -20 during night)! Middle of winter but at the same time weather forecast predicted in Australia over +30 degress Celcius.
I had been waiting for this travel very excited and unaware of anything, the only thing I knew for sure was that it would be very long one…!
Travel from home to Warsaw(Frederic Chopin) Airport (2 hours), check-in for flight to London (2 hours), flight to London (2 hours), waiting at Heathrow Airport for my connection (4,5 hours), flight London-Singapore (13 hours), fuel tanking there (2 hours), flight Singapore – Sydney (another 8 hours), baggage claim and drive to my apartment in Australia (1,5 hours)… It took me 35 hours door-to-door to reach my destination!
I left home at 11 am on Wednesday and arrived in Sydney at 7.30 am on Friday (Australian’s local time)… Sounds crazy, and it was, but somehow (still don’t know HOW) I have managed to make it. Probably now almost no flight will be a challenge for me at all 😉
All passengers were stopped at customs to fill arrival declaration. It was quite quick and easy to come through it and the customs officer put a stamp in my passport with a big smile, saying ‘Welcome to Australia!’.
After arrival there the weather welcomed me in a very humid and tropical way – completely opposite to that one I left behind me in Warsaw.
The agency’s driver (Chattz) was waiting for me to pick me up and drive me to the apartment in Double Bay (district of Sydney) where I lived during my stay.
Since the very beginning, me and Chattz got a good contact and we became soon very good friends (and traveling companions 😉 ).
After quick shower, I jumped into the car again to say hello to my Australian agency Chic Management. Their office located in a very beautiful Jersey Road, with a lovely yard surrounded by palm-trees makes the impression! 🙂
Later on, I needed to setup myself and buy a basic model toolkit for following weeks: sim card and public transport card (opal card), pocket money (how surprised I was when I saw Australian’s banknotes! They are plastic. Yes, plastic! Apparently many people are going for a morning swim in the ocean with few $$ in the pocket of their swimmers so later they are able to pay for coffee with them in unchanged condition, not wet even! That’s a smart thing! :))

Ok, all duties had been done so now I could start to enjoy my first weekend on this side of the world.
We went with Chattz for lunch to Cafe Paris, little bar/cafe at the main street of Bondi (more information you will find here). This is a local restaurant which offers freshly pressed juices, smoothies, and healthy meal options. That was my first time dining in Sydney and I remembered it very positively. Amazing food, made with local ingredients, whole grains, eggs, fishes, meat, veggies, whatever your [hungry] soul could ask for.  That time, I knew at once that Australia will be a very yummy place!

After kick of energy, we went for a little stroll around the neighborhood – Bondi. It’s a district there which has one of the most popular Beaches – Bondi Beach. Time passes there much slower and its local residents seem to have a very chilled lifestyle, wearing only swimwears, often barefoot, saying cheerfully ‘Hi’ to each other are a very lucky people for someone like me who observes taken straight from the airport. The coastline itself looks amazing as well, with wide sandy beach and huge waves make a perfect combination for Australians, tourists, and ubiquitous surfers.

The only disadvantage of this spot is the crowd – because of the holiday Bondi Beach was completely full. So to make my day even more adventurous we have decided to escape the city and head to another beach outside of Sydney (you would say that I have only arrived and I am gone already, haha). So the decision was easy, I got my bikini and flip flops ready and we went by car out of the city!

At 2 pm we arrived at PLAZA – that was amazing! Almost no people, beautiful breeze and that heat that wasn’t imaginable yet 2 days ago in Poland. All these little things were happening on Friday the 13th, I would have never expected better day than that. Now, none can tell me that 13 is an unlucky number ;). My the only dilemma was the fact that I felt very palely in comparison to all tourists on the beach.

We have spent there a couple of hours, sunbathing and having a swim in the ocean. Afterall sun got me a bit tired and the jet lag started to take control over me so even though, it was only 5 pm I felt very groggy and tired. On the way home I was struggling with a sleep but I accepted the prompting of dinner and we went for food – to Bondi’s Beest – a fish restaurant located a Hall Street (main street of Bondi), very close to the Cafe Paris we had been that day for lunch.

Bondi’s Best’s menu offers a wide selection of light appetizers, sushi, fish, shrimps… I love seafood, I could it eat every day, I wish it was more available in Poland.

I ordered sashimi salad with raw tuna, salmon, butterfish and seaweeds – it looked and tasted very fresh and tastily, so did the grilled snapper ordered for the main course.

That feast was a perfect end of a long day (and even longer trip) behind me. At night,  I was going to sleep exhausted but probably even more excited that everything had happened exactly on Friday the 13th – what made me even more excited and hungry about discovering Australia.

Piątek trzynastego

Pakując się do Sydney, pierwszy raz od dawna nie miałam zielonego pojęcia co powinnam spakować do walizki. Za oknem w Polsce (w Łodzi) panował siarczysty mróz -15 stopni w ciągu dnia, poniżej -20 w nocy, styczeń, środek zimy… zaś prognoza pogody w Australii pokazywała +30 stopni ciepła.

W kompletnej niewiedzy i ekscytacji czekałam na tę podróż, o której jedyne, co wiedziałam na pewno, to, to że będzie ona długa…

Licząc dojazd pociągiem z domu  na Okęcie (2 godziny), odprawę przed lotem do Londynu (2 godziny), lot do Londynu (2 godziny), czas oczekiwania na samolot do Sydney (4,5 godziny), lot z Londynu do Singapuru (13 godzin) , śródlądowanie oraz tankownie samolotu w Singapurze (2 godzin) i ostatni etap z Singapuru do Sydney (8 godzin) + dojazd z lotniska do apartamentu (1,5 godzin)
Spędziłam 35 godzin w podroży. Wychodząc z domu w środę o godzinie 11, dotarłam do drzwi mieszkania w Sydney o 7.30 rano w piątek. Patrząc z perspektywy czasu, nie wiem jak tego dokonałam, ale jedno jest pewne – teraz żaden lot nie będzie dla mnie wyzwaniem ;).

Po wylądowaniu w Sydney, pasażerowie musieli wypełnić wniosek dotyczący przyjazdu. Sama odprawa na lotnisku przebiegła zaś bardzo sprawnie. Celniczka bez żadnego problemu odebrała potrzebne dokumenty, wbijając pieczątkę do paszportu z uśmiechem na twarzy, mówiąc „Welcome to Australia”…

Na dworze przywitała mnie parna, duszna aura. Czuć było tropikalne powietrze i pełnię lata – zupełne przeciwueństwo tego, co zostawiłam za sobą na lotnisku w Warszawie.

Na lotnisku czekał na mnie driver z agencji – Chattz (z którym od razu znalazłam wspólny język i jak okazało się niebawem, stał się świetnym kompanem poźniejszych podróży), który zabrał mnie do apartamentu, w dzielnicy Double Bay, gdzie miałam mieszkać podczas mego pobytu w Sydney.

Po szybkiej toalecie i odświeżeniu się, pojechaliśmy do agencji by przywitać się z bookerami. Agencja Chic Management reprezentująca mnie w Australii mieści się w dzielnicy Woolhara, przy Jersey Road. Biuro – cudownie położone wśród zieleni, z pięknym podwórkiem – zrobiło wrażenie.
Po przywitaniu z agencją, Chattz pomógł mi przy zorganizowaniu karty SIM, karty OPAL na publiczny transport (o tym więcej tutaj), wypłaceniu kieszonkowego w banku (okazało się że pieniądze w Australii są plastikowe! Tak, mieszkańcy bardzo często po porannej kąpieli na plaży z banknotami w kieszonce swoich kąpielówek, mogą bez problemu udać się do kawiarenki i zapłacić za swoje zamówienie pieniędzmi w nienaruszonym stanie ;)).

Po załatwieniu formalności, przyszedł czas na lunch. Cafe Paris, lokalna knajpka położona na Hall street w Bondi Beach, serwująca smoothies, świeżo wyciskane soki oraz ciekawe propozycje na śniadanie i lunch. W menu jajka w każdej postaci (smażone, gotowane, holenderskie), dużo sałatek, potraw na bazie wieloziarnistych produktów, dania lekkie i pożywne..

Pierwsze spotkanie z jedzeniem na mieście wspominam bardzo smacznie. Australijczycy zdecydowanie mają dużą świadomość zdrowego odżywania i nietrudno znaleźć fajne miejsce na kawę lub małe co nieco w ciągu dnia

Po dawce energii, przyszedł czas na zwiedzanie okolicy – Bondi, to jedna z dzielnic Sydney, która posiada najsłynniejszą plażę w mieście Bondi Beach. Od razu dało się odczuć, że czas płynie tu wolniej, lokalni mieszkańcy o tej porze roku ubrani jedynie w strój kąpielowy, chodzą boso i radośnie wołają „Hello”, zaś sama plaża położona na wschodnim wybrzeżu zapewnia niezapomniane wschody słońca (osobny artykuł o Bondi Beach).

Żeby urozmaicić ten dzień jeszcze bardziej, zdecydowaliśmy z Chattzem wybrać się poza miasto (ponieważ lokalna plaża z minuty na minutę zapełniała się mieszkańcami oraz turystami korzystającymi z pełni lata i wakacji (trwających w Australii do końca Stycznia).

Po godzinie 14 udało nam się dojechać na miejsce – PLAŻA . Położona na południe od Sydney, uboczu autostrady ok. 60 km od Sydney powitała słońcem w pełni, niewielką ilością ludzi, morską bryzą i upalną temperaturą.

Aż trudno było mi uwierzyć, że jeszcze niespełna dwa dni temu byłam w Polsce,  ubrana “na cebulę” a teraz w samym bikini miałam okazję pierwszy raz w życiu wykąpać się w Pacyfiku. Nienajgorszy początek weekendu, a świadomość, że to wszystko działo się w piątek trzynastego, przyprawia mnie tym bardziej o uśmiech. Ktokolwiek wierzy w przesądy i pechowe “13” ten powinien w tym momencie przestać się ich bać :).

Jedyną moją rozterką był fakt, że porównując się z niemal każdym na plaży, czułam się BLADO.

Po kilku godzinnym plażowaniu przyszła była na powrót do miasta – mój jetlag zaczął wdawać się we znaki i pomimo wczesnej pory, po godzinie 17 czułam się półprzytomna… W samochodzie. w drodze powrotnej walczyłam ze snem, ale uległam namowie, aby pójść jeszcze na kolację.

Tym razem naszym celem padła rybna restauracja Bondi’s Best.
Bondi’s Best położona jest na tej samej alejce Bondi, co Paris Cafe, tuż przy Hall Street.

Menu bogate w lekkie przystawki, ryby, sushi, krewetki, ostrygi. Uwielbiam owoce morza, mogłabym je jeść codziennie, żałuję bardzo, ze w Polsce tak ciężko je dostać. Dlatego zawsze mając okazje zjeść świeżą rybę w takim miejscu, wybór jest dla mnie prosty.

Zamówiona przeze mnie sałatka sashimi, z tuńczykiem, ryba maślana i łososiem, i algami morskim kusiła wyglądem, podobnie jak grillowany Red Snapper na danie główne (który z przygodami – pomylonym zamówieniem – ostatecznie trafił na nasz stolik).

Uczta była przypieczętowaniem tego długiego dnia i jeszcze dłuższej podroży. Wieczorem, po kolacji, kładąc się spać byłam niezmiernie zmęczona ale świadomość, że to wszystko wydarzyło się w piątek 13 nastego szybko pozwoliła mi zapomnieć o ciężkiej podróży i wzbudziła we mnie chęć odkrycia Australii jeszcze bardziej ;)…